Lactobacillus crispatus to gatunek bakterii naturalnie występujący i bardzo często występujący w żeńskim układzie moczowo-płciowym, co czyni go idealnym kandydatem do kolonizacji środowiska pochwy, a tym samym do rozwoju tzw. terapii bakteryjnej.

Spośród niewielu dotychczas wyselekcjonowanych szczepów L. crispatus, Lactobacillus crispatus M247 jest z pewnością najlepiej zbadany. Wszystkie dostępne publikacje zgodnie przypisują mu szczególną zdolność kolonizacyjną. Co więcej, testy in vitro zdają się wskazywać, że Lactobacillus crispatus M247 jest niewrażliwy lub oporny na wysokie stężenia metronidazolu i kwasu borowego.

Lactobacillus crispatus M247 jest zdolny do:

• konkurowania z innymi mikroorganizmami o składniki odżywcze i przyleganie do nabłonka pochwy,
• produkcji kwasu mlekowego i w konsekwencji obniżenia pH pochwy.

Te cechy oznaczają, że Lactobacillus crispatus M247 in vitro wiąże się z minimalnym wzrostem bakterii i grzybów chorobotwórczych, takich jak Candida, Gardnerella, Chlamydia i Trichomonas.

Wykorzystanie gatunków bakterii naturalnie występujących w organizmie człowieka jako potencjalnych czynników ochronnych pomaga zwalczać wrogów ich własną bronią, czyli zwalczać „złe” bakterie siłą innych „dobrych” bakterii.

Na tym właśnie polega idea tzw. terapii bakteryjnej. Perspektywa ta jest interesująca, ponieważ może prowadzić do zmniejszenia stosowania leków (zwłaszcza antybiotyków) w leczeniu częstych patologii i stanowić potencjalną korzyść w walce z opornością na antybiotyki, która jest bardzo aktualnym problemem na całym świecie.